Het plotselinge ontwaken van zeer oude Bitcoin-adressen roept cruciale vragen op. Als deze wallets echt gecompromitteerd zijn, welke gevolgen zou dat dan kunnen hebben voor de blockchain, het vertrouwen van gebruikers… en de prijs van BTC? Analyse van verschillende scenario’s.
De overdracht van 80.000 Bitcoins zet het internet in vuur en vlam
Op 4 juli jongstleden werden 8 Bitcoin-adressen die meer dan 14 jaar inactief waren geweest plotseling opnieuw geactiveerd, waarbij in totaal 80.000 BTC, ofwel meer dan 8,6 miljard dollar, werd verplaatst.
Elke transactie, voor een exact bedrag van 10.000 BTC, werd voorafgegaan door microtransacties met berichten die via de opcode OP_RETURN waren ingebed en afkomstig leken te zijn van notarissen van Salomon Brothers. In deze berichten werd verklaard dat de toegang tot de portefeuilles door een derde partij was overgenomen en werden de rechtmatige eigenaars verzocht om vóór 5 oktober 2025 hun eigendom aan te tonen door middel van een cryptografische handtekening.
Ondanks een lawine van vaak bizarre theorieën is de meest waarschijnlijke hypothese vandaag dat de investeringsbank Salomon Brothers, die aan de basis lag van deze transacties, door een klant was gevraagd om bepaalde BTC’s die al meer dan tien jaar inactief waren, te identificeren en te onderzoeken.
Deze 8 adressen zijn overigens niet de enige die betrokken zijn: talrijke oude adressen hebben dezelfde berichten ontvangen. Een van de houders, eigenaar van de 80.000 BTC in kwestie, zou deze waarschuwingen serieus hebben genomen en zijn geld naar andere, veiligere portefeuilles hebben overgemaakt. In de dagen die volgden, werd de volledige 80.000 BTC op het Galaxy Digital-platform gestort en uiteindelijk verkocht voor een totaalbedrag van 9,4 miljard dollar.
Hoewel er op dit moment geen bewijs is dat de wallet daadwerkelijk is gehackt, brengt deze zaak een gevoelig onderwerp weer onder de aandacht: de potentiële kwetsbaarheid van de eerste Bitcoin-wallets, waaronder die van Satoshi Nakamoto, die naar verluidt bijna 1.125.000 BTC bevatten, oftewel 132 miljard dollar.
Is het mogelijk om de controle over de Bitcoin-portemonnee van iemand anders over te nemen?
Voordat we ingaan op verschillende scenario’s, is het essentieel om te begrijpen hoe Bitcoin-portefeuilles worden aangemaakt.
De seedphrase, dat wil zeggen de reeks van 12 of 24 woorden die u moet opslaan om uw Bitcoins terug te krijgen als u uw portefeuille kwijtraakt, is in feite slechts een vereenvoudigde weergave van de privésleutel. Elke portemonnee wordt namelijk beveiligd door deze privésleutels, een willekeurige reeks van 256 bits (nullen en enen) die worden gebruikt om transacties te ondertekenen.
Met 2²⁵⁶ mogelijke combinaties, oftewel ongeveer 115.792 miljard miljard miljard miljard miljard, is het wiskundig bijna onmogelijk om een sleutel met brute kracht te raden.
Als het genereren van deze sleutel echter gebaseerd is op een lage entropie, d.w.z. een defecte random generator of voorspelbare waarden, kan een aanvaller deze zwakte analyseren, het aantal mogelijke combinaties drastisch verminderen en de sleutel voorspelbaar of reproduceerbaar maken.
In dat geval kunnen aanvallers miljarden zwakke sleutels scannen die door kwetsbare software zijn gegenereerd, in de hoop er een te vinden die al is gebruikt, en zo toegang te krijgen tot het geld in de bijbehorende portemonnee.
Wat zou er kunnen gebeuren als meerdere slapende Bitcoin-wallets worden gehackt?
Als kwaadwillende actoren de controle over een of meer oude Bitcoin-adressen zouden overnemen, zijn er drie belangrijke scenario’s denkbaar. Elk scenario zou zeer verschillende gevolgen hebben voor Bitcoin, zowel op technisch, economisch als psychologisch vlak.
Ongeacht het scenario dat wordt overwogen, benadrukken veel experts de antifragiliteit van het door Satoshi Nakamoto bedachte systeem. Maar is deze veerkracht reëel… of is het een fantasie die in stand wordt gehouden door utopische Bitcoin-maximalisten?
Scenario 1: Massale en onmiddellijke verkoop van gecompromitteerde BTC’s
In dit eerste scenario besluiten de houders, of de aanvallers, om de teruggevorderde BTC onmiddellijk te liquideren. Dit zou ongetwijfeld het slechtste scenario op korte termijn zijn voor Bitcoin.
Afhankelijk van het gestolen bedrag, of het vrijgegeven bedrag als het afkomstig is van een verloren portemonnee, zou een dergelijke verkoop een extreem sterke neerwaartse druk op de markt uitoefenen, wat zou leiden tot een scherpe daling van de prijs van BTC.
De reactie van de markten zou onmiddellijk zijn: paniekverkopen, kettingreacties van liquidaties van hefboomposities, terugtrekking van institutionele beleggers en een enorm verlies aan vertrouwen bij particulieren. Zelfs als een deel van deze verkopen via OTC-platforms zou plaatsvinden (om een directe impact op de openbare orderboeken te vermijden), zou het psychologische effect rampzalig blijven.
In een dergelijk scenario is het echter waarschijnlijk dat de gebeurtenis zou worden gezien als een directe aanval op het Bitcoin-netwerk en zijn ecosysteem. Elke actor die deze fondsen in bezit krijgt, of het nu gaat om een vereffenaar, een handelsplatform, een bridge of een dienstverlener, zou er dan ook voor kunnen kiezen om de activa te blokkeren om elke medeplichtigheid aan frauduleuze activiteiten te vermijden.
Zoals de Lazarus-groep heeft aangetoond bij de hack van het Bybit-platform, is de veiligste strategie bij het stelen van cryptovaluta om deze snel om te zetten in BTC. Maar in dit specifieke geval, als er BTC zelf is gestolen, wat kan men er dan mee doen? Het lijkt onmogelijk om dergelijke bedragen te liquideren zonder zijn identiteit prijs te geven.
Zelfs via gedecentraliseerde platforms blijft er een groot obstakel: deze protocollen zouden snel zonder liquiditeit kunnen komen te zitten om de transactie te absorberen.
Ervan uitgaande dat dit toch het geval is en dat de aanvaller erin geslaagd is zijn BTC te liquideren, zou een aanval van deze omvang binnen enkele dagen kunnen leiden tot een daling van 20 tot 50 % van de prijs van Bitcoin.
Technisch gezien zou een dergelijke daling geen directe invloed hebben op de consensus van de Bitcoin-blockchain, die gebaseerd is op Proof-of-Work. Maar economisch gezien zou een plotselinge prijsdaling de winstgevendheid van mining verminderen, waardoor sommige miners hun machines zouden moeten uitschakelen.
Dit zou leiden tot een daling van de hashrate, waardoor de weerstand van het netwerk tegen 51%-aanvallen zou afnemen, in een verhouding die doorgaans correleert met de prijsdaling.
Een opvallend precedent deed zich voor toen het delven in China werd verboden: in slechts enkele weken tijd daalden zowel de prijs van BTC als de hashrate met 50 %. Het duurde bijna zes maanden voordat de hashrate weer op het oude niveau was.
Op het huidige niveau van ongeveer 900 EH/s zou een daling van 50% van de hashrate deze terugbrengen tot het niveau van november 2023, namelijk ongeveer 450 EH/s, een niveau waarop het al onwaarschijnlijk was dat een 51%-aanval dubbele uitgaven van BTC mogelijk zou maken.
Scenario 2: Vernietiging van gestolen BTC, een vrijwillige burn
Het tweede scenario gaat uit van een vrijwillige vernietiging van de fondsen, ook wel “burn” genoemd: de gecompromitteerde BTC zou naar een onvindbaar adres worden gestuurd, zoals “1BitcoinEaterAddressDontSendf59kuE”, waardoor de Bitcoins definitief ontoegankelijk zouden worden.
Deze adressen zijn technisch geldig voor het netwerk, maar hebben geen bijbehorende privésleutel, waardoor ze wel kunnen worden gebruikt om geld te ontvangen, maar nooit om uit te geven, omdat geen enkele bijbehorende privésleutel transacties kan ondertekenen.
Hoewel dit soort acties uiterst zeldzaam zijn, zijn ze niet ongekend in de geschiedenis van Bitcoin. Maar waarom zou iemand vrijwillig zo’n bedrag vernietigen?
Het zou een ideologische daad kunnen zijn, bedoeld om een sterk signaal af te geven: weigering van persoonlijke verrijking, veroordeling van de concentratie van rijkdom, of de wens om de schaarste van BTC te vergroten.
In dit scenario zou de persoon die zich de fondsen heeft toegeëigend, optreden als een “barmhartige Samaritaan”, die er de voorkeur aan geeft de BTC te vernietigen in plaats van ze te gebruiken of het netwerk in gevaar te brengen door ze te verkopen.
En als de teruggevonden portefeuilles van Satoshi Nakamoto zelf zouden zijn, zou het verbranden van deze fondsen kunnen worden geïnterpreteerd als een krachtige symbolische daad, een manier om zijn werk te voltooien en zijn anonimiteit, neutraliteit en de erfenis van Bitcoin voor altijd te behouden.
Deze geste zou ongetwijfeld slechts een beperkte impact hebben op de prijs op korte termijn, maar zou een echte emotionele schok veroorzaken in de gemeenschap. Het zou de discussie over de veiligheid van oude sleutels en de bijna heilige status van historische portefeuilles opnieuw doen oplaaien.
Op langere termijn zou een dergelijke vernietiging zelfs kunnen bijdragen aan een stijging van de waarde, doordat de schaarste van Bitcoins nog groter wordt.
Scenario 3: Geleidelijk en discreet gebruik van BTC’s
Het derde scenario doet zich voor wanneer de BTC’s in handen vallen van een pragmatische speler: een geleidelijk, discreet en gespreid gebruik in de tijd.
In dat geval zou de houder de middelen kunnen gebruiken om persoonlijke of professionele activiteiten te financieren, donaties te doen of regelmatig kleine hoeveelheden te verkopen.
Deze aanpak zou het mogelijk maken om de winst te maximaliseren zonder paniekreacties uit te lokken of de aandacht te vestigen op de bewegingen van de fondsen. Aangezien de dagelijkse handelsvolumes op Bitcoin tegenwoordig hoog genoeg zijn, kan het netwerk enkele duizenden BTC absorberen zonder dat dit tot grote verstoringen leidt. Een dergelijk scenario zou in werkelijkheid niet veel verschillen van een klassiek geval van vrijwillige reactivering, zoals dat van de 80.000 BTC die eerder deze maand werden overgedragen: een oud adres dat weer opduikt zonder duidelijke tekenen van compromittering. Dit is overigens het gedrag dat is waargenomen bij verschillende voormalige grote houders, die in de loop der jaren hun oude portefeuilles hebben geactiveerd zonder dat dit een significante impact had op de markt.
